|
نگارش یافته توسط م. قاسمی
|
|
07 آذر 1386 ساعت 15:30 |
|
آتش جنگ شعله ور بود ده ها هزار دشمن شامي در صفوف فشرده چون موج دريا متلاطم ، قهرمان اسلام حيدر كرّار در مقابل آنها چون شير خشمناك به هر طرف حمله مي كرد و دشمن مانند گلّه روباهي كه از جلو شير بگريزند تار و مار مي شدند خورشيد در وسط آسمان مي درخشيد و شاهد شجاعتها و رشادتهاي اميرالمؤمنين علي عليه السلام و سربازان اسلام بود.
ابن عبّاس مي گويد مي گويد در اين گيرو دار مي ديديم گاهگاهي علي عليه السلام به آسمان نگاه مي كند و خورشيد را زير نظر دارد:
عرضه داشتم يا اميرالمؤمنين نگران چه اي؟ چرا به آسمان نگاه مي كني ؟!
قال اَنْظُر اِلي الزّوال حتَي نُصَلّي!
فرمود: نگاه مي كنم ببينم كي وقت زوال ظهر مي شود تا نماز بخوانيم
عرض كردم: آيا در اين ميان جنگ و با اين سيل دشمن حالا وقت نماز خواندن است؟!
فرمود: ابن عباس، براي چه مي جنگيم ؟ يعني جنگ ما براي چيست؟! سپس فرمود: اِنَّما نُقاتِلُهَم عَلَي الصَّواةِ ، يعني با اين دشمنان مي جنگيم تا نماز پايدار بماند.
آنگاه ابن عباس اضافه كرد كه علي عليه السلام در جنگ صفين نماز شبش حتي در ليه الهرير(كه شب بسيار خطرناكي بود) ترك نشد(مآخذ: بحار ج83ص23)
|
