|
نگارش یافته توسط م. قاسمی
|
|
12 آذر 1386 ساعت 13:56 |
|
عوامل عفوني مختلف اعم از باكتريها ، ويروسها و انگل ها ، مي توانند باعث درگيري دستگاه گوارش انسان و مشكلات متعدد ناشي از آن شوند . اين مشكلات مي توانند از يك خارش ساده شبانه بر اثر ابتلا له نوعي انگل ، تا اسهالهاي وحشتناك تظاهر كنند . اما يكي از برجسته ترين مواردي كه در ان شعار معروف علم طب كه مي گويد پيشگيري هميشه مؤثر تر از درمان است صدق مي كند ، همين مورد عفونتهاي گوارشي است .
دانش پزشكي ، امروزه عامل انتقال بسياري از عوامل عفني را اصطلاحاً مدفوعي – دهاني شناسايي كرده است كه يك گروه عمده از اين عوامل عفوني داراي ويژگي هستند كه پس از اجابت مزاج بر روي دست باقي مي مانند و بعداً در موقع غذا خوذدن و از طريق دهان وارد بدن مي شوند و ايجاد بيماري مي نمايند .
گاز اين جهت امروزه در همه ممالك پيشرفته اوليه اصلبهداشتي كه براي مقاتبله با عفونتهاي گوارشي به همگان ( به خصوص اطفال ) آموزش داده مي شود ، شستشوي دستها قبل از غذا خوذدن و پس از اجابت مزاج است و به اين ترتيب تآثير نظافت دستها در پيشگيري از گروه زيادي از بيمارهاي عفوني باور نكردني است .
اما فرمان وضو كه در آيه شريفه 9 از سوره مباركه در قرآن مجيد ، صادر شده است ، به سادگي و صراحت امر به شستشوي دستان ( تاآرنج) مي كند و 14 قرن پيش با بيان دستوري پيرامون نماز ، پيام آور نكته اي مي شود كه علم بشري در آستانه قرن بيست و يكم به اهميت بيش از پيش آن دست يافته است .
مقارنت اوقات نماز با سه وعده معمول غذايي (صبحانه و نهار و شام ) يا ححتي وعده هاي غذا هنگام روزه داري (سحر و افطار ) سبب مي شود كه شخص نمازگزار موقع وضو ( كه معمولا متعافب اجابت مزاج نيز هست ) خو بخود به شستشوي دستها بپردازد و هر گونه عامل بيماريزاي عفوني را از دستهاي خويش بزدايد و در نتيجه صرف غذا ، هيچ عامل عفوني ناشي از دست آلوده موفق به ايجاد بيماري در بدن او نشود .
|
