|
نگارش یافته توسط م. قاسمی
|
|
12 آذر 1386 ساعت 14:04 |
در شماره هاي گذشته پس از بحث كوتاه پيرامون برخي فوايد پزشكي اوقات نمار به مقدمات نماز و طهارت نمازگزارتوجه كرديم و برخي فايده هاي طبي مترتب كه بر آن را به اختصار اشاره نموديم . از جمله پيرامون اهميت نظفن دست و صورت كه بر اثر نماز به انسان هديه مي گردد سخن گفتيم . اما در ادامه وضو ، فرمان الهي بر مسح سر و پا قرار گرفته است .
هر چند مي توان در بعد نمادين و از ديدگاه زيبايي شناسي ، مسح سر و پا در پايان وضو را سمبلب از پاكيزگي جسم ، از سر تا پا و از فزق تا قدم به حساب آورد و بعنوان عاملي در ياد آوريپيوسته مسلمانان مبني بر نظافت تمام بدن تلقي كرد ، اما درباره بيماريها نيز مي توان به نكاتي چند توجه نمود .
پاها سرانسان بر خلاف دست و صورت ، از اعضايي هستند كه در بخش قابل توجهي از شبانه روز پوشانيده هستند ، تا حدي كه حتي خود افراد نيز معمولاً توجه كمي به آنها دارند .
اتمام امروزه دانش بشري ، گروهي از بيماريها را مي شناسد كه شروع تظاهرات اين بيماريها از پوست سر و پاها است . بعنوان مثال برخي بيماريهاي قارچي پوست از حد فاصل ميان شصت و ديگر انگشتان پا آغاز مي گردد كه اتفاقاً درست محل اين ناحيه مسح واجب دارد و به همين ترتيب مسح سر نيز مي تواند توجه انسان را به آلودگي يا ضايعه عفوني در مو و پوست سر توجه دهد و در نتيجه انسان را براي رفع آن به اقدام وادارد .
در ضمن وجوب مسح سر و پا فرصتي است براي برداشته شدن پوشش پا و سر و در معرض هوا و اكسيژن قرار گرفتن اين اعضاء كه غلاوه بر شادابي پوست ، به نوبه خود مانع رشد ارگانيزم هاي بي هوازي در منافذ پوست خواهد شد .
البته لازم به توجه است كه بسياري از بيماريهاي پوست (بويژه عفونتها ) بوسيله غسل هاي متعدد اعم از واجب و مستحب كه شخص نمازگزار درطول زندگي خود به جا مي آورد ، قابل پيشگيري هستند كه براي پرهيز از اطاله تنها به همين اشاره بسنده مي كنيم .
|
