|
نگارش یافته توسط م. قاسمی
|
|
12 آذر 1386 ساعت 14:05 |
|
آنتوني بارنت مي نويسد : عادت به استحمام كه در عصر جديد درمغرب زمين متدوال شد است شايد در پيشگيري از بيمارها همان اندازه موثر بوده است كه مراقب از منابع آب اثر داشته است . در سال 1842 وقتي كه از يك كارگز معدن در ” لانكاشاير” مي پرسند ، كارگران زغال كش هر چند وقت يكبار بدن خود را مي شويند ؟ او جواب مي دهد : آنها هيچوقت بدن خود را نمي شويند ؟1؟ من هم هيچوقت بدن خود را نمي شويم ، پيراهن من چرك بدنم را پاك مي كند ....!؟
و از آن گوياتر ، يادداشتهاي روزانه درياسالار ساموئل پپيز است كه با شادي درباره پيدا كردن بيست شپش در يك شب ، در موهاي سر خود نوشته است : ” روزهاي روز بود كه اين اندازه نداشتم ، بنابراين امشب با رضاي خاطر فراوان به رختخواب رفتيم !؟!
گته هاي اين نويسنده آمريكايي نشانگر اين موضوع است كه غرب به ظاهر متمدن ، تا گذشته نه چندان دور ، به اهميت استحمام و دوري از كثافات در پيشگيري از بيماريها ناآگاه بوده است و شاهد اين مدعا نيز بروز اپيدمي هاي بزرگ بيماريهاي مانند ” تيفوس ” است كه در قرن اخيز به علت عدم رعايت نظافت شخصي به مرگ و ميرهاي وحشتناك و نابودي انسانهاي بسياري منتهي شده است . در حاليكه تاريخ مسلمانان بندرت شاهد اپيدمي هاي اينچنين مرگبار حتي در قرنهاي دور بوده است .
اما ” حدث اكبر ” در مباني فقهي شيعه به مواردي مانند جنايت و حيض و .. اطلاق مي شود كه مانعي براي اقامه نماز صحيح به حساب مي آيند و ” غسل ” بعنوان برطرف كننده حدث اكبر از واجبات نماز در اين قبيل موارد به حساب مي آيد.
علاوه بر غسل هاي واجب در مكتب شيعه موارد متعددي از غسل هاي مستحب مي توان سراغ گرفت كه در مجموع مثلاً در طول يك هته ، غسل هاي متوالي (اعم ا ز واجب يا مستحب ) توسط سك مسلمان معتقد نمازگزار بوقوع مي پيوندند .
به اين ترتيب روشن است كه سر نهادن به فرمان غسل ، كه عمدتاً براي برخي بيماريها ” مانند گال و تيفوس” و در بعد نظافت عمومي ( يعني اطاعت همه اعضاي جامعه اسلامي از آن ) از اپيدمي شدن برخي بيماريهاي ديگر مانند ” طاعون ” جلوگيري مي كند .
|
