|
1- شرط قبولي اعمال
قال علي - عليه السلام :
صَلَّ الصَّلاةَ لِوَقْتِهَا المُوَقَّتِ لَهَا وَ لاتُعَجِّلْ وَقْتَهَا لَفِرَاغٍ وَ لاَتُؤَخِّرْهَا عَنْ وَقْتِها لاِشْتِغَالٍ وَ اعْلَمْ اَنَّ كُلَّ شَيْءٍ مِنْ عَمَلِكَ تَبَعٌ لِصَلاتِكَ ؛
نماز را در وقت مقرر آن به جاي آور، و به خاطر فراغت عجله مكن و به علّت اشتغال آن را به تأخيرميفكن،وبدان كه همة اعمال توبسته به نماز تواست. {نهج البلاغه،نامة27 {
2 - كمال نماز
قال الباقر – عليه السلام :
اِنَّ الصَّلاةَ إذَا ارْتَفَعَتْ فِي اوَّلِ وَقْتِهَا رَجَعَتْ الي صَاحِبِهَا وَ هِيَ بَيْضَاءُ مُشْرقَة ٌ تَقُولُ : حَفِظْتَني حَفِظَكَ اللُه وَ إذَا ارْتَفَعَتْ فِي غَيْرِ وَقْتِها بِغَيْرِ حُدُودِها رَجِعَتْ اِلي صاحِبِها وَ هِيَ سَوْدَاءٌ مُظْلِمَهٌ تَقُوُلُ : ضَيَّعْتَني ضَيَّعَكَ اللهُ ؛
هر گاه نماز در اوّل وقت بالا برود ، سفيد و درخشان به سوي صاحبش باز ميگردد و به او خطاب ميكند: از من مواظبت نمودي خدا تو را حفظ كند ، و هر گاه در غيروقت خود و بدون شرايط بالا برود، سياه و تاريك به سوي صاحبش باز ميگردد و به او مي گويد: مرا ضايع ساختي ، خدا تو را ضايع كند. { وسائل الشيعه ،ج3، ص78{
3 - سرعت در انجام فريضه
قال الرضا - عليه السلام :
حَافِظُوا عَلي مَواقِيتِ الصَّلَوَاتِ ، فَإنَّ الْعَبْدَ لا يَأمَنُ الحَوادِثَ ؛
مراقب اوقات نمازها باشيد ، چرا كه انسان از حوادث ايمن نمي باشد.
{ بحارالانوار،ج82،ص20 {
(شايد موفق به نماز نگرديد.)
4- سبب گناهان كبيره
قال رسول الله - صلي الله عليه وآله :
لايَزَالُ الشَّيْطَانُ ذَعْزَاً مِنَ الْمُؤمِنِ مَا حَافَظَ عَلَي الصَّلَواتِ الخَمْسِ لِوَقْتِهِنَّ فَإِذَا ضَيَّعَهُنَّ تَجَرَّأ عَلَيْهِ فَاَدْخَلَهُ فِي العَظَائِمِ ؛
شيطان هميشه از مؤمن مي ترسد ، تا زماني كه بر نمازهاي پنجگانه محفاظت دارد و در وقتش به جا مي آورد، امّا هنگامي كه وقت نماز را ضايع كرد ، بر او جرأت پيدا مي كند و او را در گناهان بزرگ مي اندازد. { وسائل الشيعه،ج3،ص18 {
5 - محروميّت از شفاعت
قال رسول الله - صلي الله عليه و آله :
لايَنَالُ شَفَاعَتي مَنْ اَخَّرَ الصَّلاةَ المَفْرُوضَة َبَعْدَ وَقْتِهَا ؛
(فرداي قيامت ) شفاعت من به كسي كه نماز واجب را تا پس از وقت آن به تأخير اندازد ، نخواهد رسيد. { امالي الصدوق ،ص326 {
6 - نماز آخر
قال الصادق - عليه السلام :
إذَا صَلَّيْتَ صَلاةً فَرِيضَهً فَصَلِّ لِوَقْتِهَا صَلاةَ مُوَدِّعٍ تَخَافُ اَلاَّ تَعُودَ إلَيْهَا ؛
نماز واجب را در وقت خودش بخوان ، مانند كسي كه نماز وداع مي خواند و مي ترسد كه بعد از اين توفيق نماز خواندن نيابد . { محجه البيضاء،ج1،ص350 {
7 - غفلت از اوّل وقت
قال علي - عليه السلام :
لَيْسَ عَمَلٌ اَحَبُّ اِلَي اللهِ - عَزَّوَجَلَّ - مِنَ الصَّلاةِ فَلاَيَشْغَلَنَّكُمْ عَنْ اَوْقاتِها شَيءٌ مِنْ أُمُورِ الدُّنْيَا، فَإنَّ اللهَ - عَزَّوَجَلَّ - ذَمَّ أَقْوَاماً فَقَالَ : « اَلَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ سَاهُونَ» يَعْني اَنَّهُمْ غَافِلُونَ اسْتَهانُوا بِأوْقاتِها ؛
عملي نزد خداوند محبوبتر از نماز نيست ، چيزي از امور دنيا شما را از خواندن نماز در اوّل وقت باز ندارد، زيرا خداوند مذمّت كرده اين اقوام را و فرموده است : « واي بر نمازگزاراني كه از نمازشان غفلت ورزند » ، يعني واي بر نمازگزاراني كه از اوقات نماز غفلت كنند و در انجام نماز در اوّل وقت سهل انگاري نمايند. {وسائل الشيعه،ج3،ص82 {
8 - آزمايش شيعيان
قال الصادق - عليه السلام :
إمْتَحِنُوا شِيَعتَنا عِنْدَ مَواقيتِ الصَّلاةِ كَيَفَ مُحَافَظَتهُمْ ؛
شيعيان ما را در اوقات نماز آزمايش كنيد كه چگونه بر خواندن نماز خود در موعد مقرّر محافظت مي كنند. { سفينه البحار،ج2، ص44 {
9 - خشم خداوند
قال رسول الله - صلي الله عليه و آله :
يا عَلُّي ! وَ تُقيمُ الصَّلاةَ بِوُضُوءٍ سَابِغٍ في مَوَاقيتِهَا وَ لاتُؤَخِّرْها فَإِنَّ في تَأْخِيرِها مِنْ غَيْرِ عِلَّهٍ غَضَبَ اللهَ - عَزَّوَجَلَّ - ؛
يا علي ! با وضوي كامل در اوّل وقت ، نماز اقامه كن ، و نماز را از اوّل وقتش به تأخير مينداز ، چون تأخير نماز بدون علّت و عذر ، خداوند قهار را به خشم خواهد آورد.
{ سفينه البحار ،ج2، ص 44 {
10- برتري نماز اوّل وقت
قال الصادق - عليه السلام :
اِنَّ فَضْلَ الوَقْتِ الاَوَّلِ عَلَي الْاخِرِ كَفَضْلِ الْاخِرَةِ عَلَي الدُّنْيَا ؛
برتري نماز اوّل وقت بر نماز آخر وقت مانند برتري آخرت است بر دنيا .
{ بحارالانوار،ج82،ص395 {
11- اهميّت وقت نماز
قال رسول الله - صلي الله عليه و آله :
قاَلَ اللهُ - عَزَّوَجَلَّ - اِنَّ لِعَبْدي عَلَيَّ عَهْدَاً اِنْ اَقَامَ الصَّلاةَ لِوَقْتِها اَنْ لا أُعَذِّبَهُ وَ اَنْ أَدْخِلَهُ الجَنَّهَ بَغَيْرِ حِسَابٍ ؛
خداوند تبارك و تعالي فرمود : من تعهدي نسبت به بنده ام دارم ؛ اگر نماز خود را در وقتش به پا دارد، او را عذاب نكنم و بي حساب وي را به بهشت ببرم .
{ كنزالعمال ،ج7،حديث19036 {
12- غافلين كيانند
قال الباقر - عليه السلام :
اَيُّمُا مُؤمِنٌ حَافَظَ عَلَي الصَّلَواتِ الْمَفْرُوضَةِ فَصَلّاها لِوَقْتِها فَلَيْسَ هذَا مِنَ الغَافِلِينَ ؛
هر مؤمني محافظت بر نمازش نمايد ، و او را در وقتش به جا آورد، از انسانهاي غافل شمرده نمي شود. { وسائل الشيعه،ج3،ص79 {
13 - بهترين اعمال
سُئِلَ النَّبيُّ - صلي الله عليه و آله :
عَنْ اَفْضَلِ الاَعْمَالِ ؟ قَالَ : الصَّلاةُ لأَوَّلِ وَقْتِهَا ؛
از پيامبر اسلام(ص) سئوال شد : بهترين اعمال چيست ؟ حضرت فرمودند : نماز در اوّل وقتش . { بحارالانوار،ج82،ص227 {
14 - نماز بي ارزش
قال الصادق - عليه السلام :
مَنْ صَلّي في غَيْرِ الْوَقْتِ فَلا صَلاةَ لَهُ ؛
كسي كه نماز در غير وقت بخواند ، مثل اينكه نماز نخوانده است .
{ وسائل الشيعه،ج3،ص79 {
15 - جاذبة نماز
قال علي - عليه السلام :
كَانَ رَسُولُ اللهِ - صَلَّي اللهُ علَيَهْ ِوَ آلِهِ - لايُؤْثِرُ عَلَي الصَّلَواتِ عشِاءً وَ لا غَيْرَهُ وَ كَانَ إذَا دَخَلَ وَقْتُهَا كَأنَّهُ لايَعْرِفُ اَهْلاً وَ لاجَميعاً ؛
رسول خدا(ص)هيچ چيزرا برنماز(عشاء و غير آن) مقدمّ نمي داشت ؛ هرگاه وقت آن نماز
فرا مي رسيد، رسول خدا(ص) ديگر نه خانواده مي شناخت و نه دوست .
{ سنن نبوي،ص14 {
16 – امانت الهي
قال علي - عليه السلام :
جَاءَ وَقْتُ الصَّلاةِ وَقْتُ اَمَانَةٍ عَرَضَهَا اللهُ عَلَي السَّموَاتِ وَ الاَرْضِ وَالجِّبَالِ فَأبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَ اَشْفَقْنَ فِيهَا؛
هنگامي كه وقت نماز فرا رسد ، وقت امانتي است كه خدا بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرد،امّاآنهاازقبول آن دوري كردندوترسيدند. { تفسيرصافي، ج2،ص370{
17 - نماز با علماء
قال رسول الله - صلي الله عليه و آله :
مَنْ صَلّي خَلْفَ عَالِمٍ فَكَأنَّمَا صَلّي خَلْفَ رَسُولِ اللهِ ؛
كسي كه پشت سر عالم نماز به جا آورد ، مانند كسي است كه پشت سر پيغمبر خدا نماز خوانده است . { بحارالانوار،ج88،ص119 {
18 - ثواب اقتدا به عالم
قال الصادق - عليه السلام :
الصَّلاةُ خَلْفَ الْعَالِمِ بِألْفِ رَكْعَهٍ ؛
نماز در پشت سر يك عالم ، برابر هزار ركعت است. { بحارالانوار،ج88،ص5 {
19 - نماز جماعت صبح
قال رسول الله - صلي الله عليه و آله :
لإنْ اُصَلّي الصُّبْحَ فِي جَمَاعَةٍ أحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أنْ اُصَلَّي لَيْلَتي حَتّي اُصْبِحَ ؛
اگر نماز صبح را به جماعت بخوانم ، در نظر محبوبتر از عبادت و شب زنده داري تا صبح
است . { كنزالعمال،ج8،حديث 22792 {
20 - بي اعتنايي به نماز جماعت
عَنْ اَبي جَعْفَر - عليه السلام – قال : قال علي – عليه السلام :
مَنْ سَمِعَ النِّداءَ فَلَمْ يُجِبْهُ مِنْ غَيْرِ عِلَّهٍ فَلا صَلاةَ لَهُ ؛
هركس كه صداي اذان جماعت را بشنود و بدون هيچ عذري پاسخ ندهد ، نمازش مقبول نيست. { وسائل الشيعه ،ج5،ص375 {
21 - با فضيلت ترين نماز
قال الرضا - عليه السلام :
الصَّلاةُ فِي جَمَاعَةٍ اَفْضَلُ :
نماز به صورت جماعت با فضيلت ترين است . { جامع احاديث الشيعه ،ج4،ص450 {
22- نماز جماعت يا نماز اوّل وقت
عن جميل بن صالح انه سأل ابا عبدالله – عليه السلام :
اَيُّهُمَا اَفْضَلُ ؟ يُصَلِّي الرَّجُلُ لِنَفْسِهِ فِي اَوَّلِ الْوَقْتِ أوْ يُؤَخِّرُها قَليلاً وَ يُصَلّي بِأهّلِ مَسْجِدِهِ إذَا كَانَ اِمَامَهُمْ؟ قَالَ : يُؤَخِّرُ وَ يُصَلّي بِأهْلِ مَسْجِدِهِ إذَا كَانَ الإَمَامَ ؛
« جميل بن صلاح » از امام صادق(ع) سئوال كرد : كدام يك از اين دو افضل است : انسان دو اوّل وقت ، نمازش را بخواند يا مقداري نماز را تأخير بيندازد تا با اهل مسجد به جماعت بخواند، زماني كه او امام جماعت باشد ؟ حضرت فرمود : نماز را به تأخير بيندازد با اهل مسجدنمازبخواند،زماني كه اوامام جماعت باشد. { وسائل الشيعه ،ج5 ،ص388 {
23 - نماز جماعت در خانه
قال الصادق - عليه السلام :
وَ مَنّ صَلّي في بَيْتِهِ جَمَاعَة ً رَغْبَهً عَنْ الْمَسَاجِدِ فَلا صَلاةَ لَهُ وَ لَمَنْ صَلْي مَعَهُ الاَّ مِنْ عِلَّهٍ تَمْنَعُ مِنَ الْمَسْجِدِ ؛
و هر كس از روي بي ميلي به مسجاد ، نماز در خانه اش – هر چند جماعت – بخواند ، براي او نمازي نخواهد بود و حتي براي كساني كه با او نماز خوانده اند، مگر آنكه واقعاً علتي مانع از حضور در مسجد بوده باشد . { امالي طوسي،ج2،ص307 {
24 - فضيلت نماز جماعت
قال رسول الله – صلي الله عليه و آله :
صَلاةُ الْجَماعَةِ اَفْضَلُ مِنْ صَلاةِ الْفَرْدِ بِخَمْسٍ وَ عِشْرينَ دَرَجَة ً ؛
يك نماز كه به جماعت برگزار گردد ، برتري و فضيلت دارد بر بيست و پنج نماز فادي .
{ وسائل الشيعه،5،ص374 {
25 - محو گناه
ابا الحسن موسي بن جعفر عليه السلام قال :
مَنْ اَسْبَغَ وُضُوئَهُ فِي بَيْتِهِ وَ تَمَشَّطَ وَ تَطَيَّبَ ثُمَّ مَشي مِنْ بَيْتِهِ غَيْرَ مُسْتَعْجِلٍ وَ عَلَيْهِ السَّكِينَهُ وَ الوِقَارُ الي مُصَلاةُ رَغْبَهً في جَمَاعَةِ المَسْلِمِينَ لَمْ يَرْفَعْ قَدَماً وَ لَمْ يَضَعْ أُخْري إلاَّ كُتِبَ لَهُ حَسَنَهٌ ، وَ مُحَتْ عَنْهُ سَيِّئَهٌ وَ رَفِعَتْ لَهُ دَرَجَة ٌ فَإذَا مَا دَخَلَ المَسْجِدَ إلي اَنْ قالَ - عَلَيْهِ السَّلامُ - ثُمَّ اِفْتَتَحَ الصَّلاةَ مَعَ الإمَام جَمَاعَة ً إلاّ وَحَبَتْ لَهُ مِنَ اللهِ الْمَغْفِرَةُ وَ الْجَنَّهُ مّنْ قَبْلِ اَنْ يُسَلِّمَ الإمَامُ ؛
امام موسي بن جعفر(ع) فرمودند : كسي كه در منزلش وضوي كامل بگيرد و مويش را شانه كند و خود را معطّر نمايد ، و از خانه اش بدون عجله و با آرامش و وقار بيرون آيد ، و به طرف محلّ نماز برود، در حاليكه ميل به جماعت مسلمين دارد ، قدمي از زمين بر نمي دارد و نمي گذارد ، مگر اين كه يك حسنه برايش نوشته شود و يك گناه از او محو گردد و يك درجه به خدا نزديك تر شود تا زماني كه داخل مسجد شود . و نماز را با امام جماعت شروع نمي كند مگر اينكه از طرف خداوند ، آمرزش با بهشت بر او واجب شود ، قبل از
اينكه امام سلام نماز دهد. { جامع احاديث الشيعه،ج6، ص387 {
26 - پاداش حركت به سوي نماز جماعت مسجد
قال رسول الله - صلي الله عليه و آله :
وَ مَنْ مَشي اِلي مَسْجِدٍ يَطْلُبُ فِيهِ الْجَمَاعَةَ كَانَ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ سَبْعُونَ اَلْفَ حَسَنَهٍ ،
وَ يُرْفَعُ لَهُ مِنَ الدَّرَجَاتِ مِثْلُ ذلكَ ، فَإنْ ماتَ وَ هُوَ عَلي ذلِكَ وَ كَلَّ اللهُ بِهِ سَبْعينَ اَلْفَ مَلَكٍ يَعُودُونَهُ في قَبْرِهِ وَ يَبَشِّرُونَهُ وَ يُؤنِسُونَهُ في وَحْدَتِهِ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ حَتّي يَبْعَثَ ؛
كسي كه به قصد شركت در نماز جماعت به سوي مسجد گام بر مي دارد، خداوند متعال در مقابل هرگامي كه بر مي دارد ، هفتاد هزار حسنه به او پاداش مي دهد و به همين ميزان نيز درجات وي ، بالا خواهد رفت ؛ و اگر در چنين حالي بميرد، خداوند متعال هفتاد هزار فرشته را مأمور مي نمايد تا در قبر به ديدار او رفته ، وي را بشارت دهند و در تنهايي قبر انيس او باشندوتاروزقيامت برايش طلب آمرزش كنند. { وسائل الشيعه ،ج5 ،ص 372 {
27 - كفاره گناهان
عن ابي الحسن – عليه السلام :
انْتِظارُ الصَّلاةِ جَمَاعَة ً مِنْ جَمَاعَةٍ اِلي جَمَاعَةٍ كَفَّارَةُ كُلِّ ذَنْبٍ ؛
انتظار نماز جماعت ( از نماز جماعتي تا نماز جماعتي ديگر ) كفّارة گناهان است .
{ جامع احاديث الشيعه،ج6،ص388 {
28 - سبب ورود به بهشت
قال رسول الله – صلي الله عليه و آله :
فَمَا مِنْ مُؤْمِنٍ مَشي اِلي الْجَّمَاعَةِ إلاّ خَفَّفَ اللهُ عُلَيْهِ اَهْوَالَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ ، ثُمَّ تُأمُرُ بِهِ اِلي الجَنَّهِ ؛
پس مؤمني نيست كه در راه نماز جماعت قدم بردار ، مگر اينكه خداوند - تبارك و تعالي - ترس وهراس روزقيامت رابراي اوسبك ميگيرد، سپس اورا امر به ورود به بهشت مي كند.
{ وسائل الشيعه ،ج5 ،ص372 {
|